Emili

Sedeo sam sa mojim drugarom detektivom u restoranu i slušao njegov izveštaj pokušaja otmice male Emili. Gangsteri su bežali od policije tokom pljačke banke i videvši malu Emili pokušali da je otmu i ucene njene bogate roditelje. Priča mu je bila malo nepovezana pošto smo i ja i on bili pijani.

-Slušaj, Čede. Evo kako je bilo.

-Probudio  sam  se  u  pola  sedam  uveče, sa  osrednjom  glavoboljom. Soba  je  bila  zamračena, roletne  spuštene. Ljudi  koji  pate  od  glavobolja  su  osetljivi  na svetlost. Pišalo  mi  se. Kurac  je  bio  čvrst  i  topao. Uzeo  sam  kafetin  sa  noćnog  stočića  i  flašu  tople  vode, i  popio  ga. Jedan  kafetin  je  dovoljan. Nosio  sam  gaće  marke  „Hugo-Boss“, sive  boje. Izvadio  sam  kurac  i  počeo  da  ga  drkam. Omirisao  sam  svoje  prste, spustio  pljuvačku  na  njih, i  nastavio  da  drkam. Usmeravao  sam  svoje  misli  ka  postizanju  vrhunca, i  naposletku  svršio. Jedna  peruška  mi  je  pala  na  butinu, dunuo  sam  i  oterao  je, ali  se  ona  ponovo  vratila. Zagledao  sam  se  malo  u  procep  na  roletni  kroz  koji  je  proticao  zrak  sunca, raznosio  prašinu  i  ustajali  vazduh, i  padao  na  moju  butinu, osvetljavajući  linije  sperme  koje  su  curile  niz  nju. Ustao  sam  i  navukao  papuče, otišao  da  pišam. Napolju  se  mogla  čuti  graja  dece. Penzioneri  su  šetali. Dok  sam  pišao, slušao  sam  moju  malu  komšinicu  kako  vežba   pevanje  kroz  zid  kupatila. Pritisnuo  sam  vodokotlić  koji  je  zagušio  njeno  pevanje  i  napustio  kupatilo. Kroz  par  trenutaka  pevanje  se  ponovo  počelo  dizati. Podjoh  u  kuhinju  da  skuvam  kafu. Voleo  sam  3  u  1. Kad  sam  skuvao  kafu, podigao  sam  roletne  jednim  potezom  i  pustio  svetlo  u  sobu. Iako  sam  spavao  tek  tri  sata  nisam  se  osećao  umoran. Seo  sam  na  terasu, srknuo  kafu  i  zapalio  cigaretu. Malo  sam  se  prodrhtao, zgrčio  pa  opustio. Uzeo  sam  moj  plavi  durbin  i  uperio  ga  u  susednu  zgradu. Gledao  sam  moje  susede  uveličavajućim  durbinom, praksa  koju  sam  upražnjavao  od  rane  mladosti. U  jednom  stanu  je  goreo  požar, ljudi  su  uzbudjeno  vikali, a  ispred  zgrade  se  okupila  masa  ljudi. Ubrzo  su  stigla  vatrogasna  kola. Starci  su  žučno  negodovali  zbog  nepažnje  stanara.

-Ništa  ne  paze, ti  ljudi! Jedna  neugašena  cigareta, i  ode  sve  u  kurac!

Njegov  prijatelj  se  složio  sa  starčevim  mišljenjem, i  njih  dvoje  nastaviše  šetnju  gledajući  u  zemlju. Sa  moje  terase  se  pružao  lep  pogled  koji  se  protezao  ka  horizontu  i  gubio  u  suncu  i  oblacima. I  tako, spuštala  se  noć. Bio  sam  nadasve  u  nekakvom  ushićenju. Naoblačilo  se  i  poče  tiha  grmljavina. Glavobolja  je  neprimetno  prestala, kao  dlanom  ruke  odnešena. Hladan  letnji  vetar  poče  strujati  kroz  vazduh, i  ja  ga  udisah. Uvek  osetim  priliv  čudnog  zadovoljstva  kad  me  prestane  glavobolja. Sevnu  munja. Puče  grom  i  pade  jaka  kiša. Noć  je  već  potpuno  preuzela  smenu, i  nikoga  više  nije  bilo  na  ulicama, osim  jedne  žene  koja  je  trčala  pokrivajući  se  jaknom  i  vodeći  svoje  dete  za  ruku. Posmatrao  sam  mokro  lelujavo  drveće  i  saobraćajne  znakove. Pored  puta  se  nalazila  jedna  stara  kafana. Kroz  durbin  sam  unutra  ugledao  neke  ljude  što  piju  pivo  i  prevlače  rukama  po  bradi, dok  je  svirala  stara  narodna  muzika  harmonike. Sve  je  bilo  tako  tiho  i  nepomično, osim  jedne  kese  koju  je  nosio  vetar. Bacio  sam  pikavac  kroz  terasu, i  povukao  se  u  svoju  sobu. Uzeo  sam  malo  hleba  sa  sirom. Posle  sam  skuvao  crnu  kafu. Pokušavao  sam  malo  da  radim, da  se  nečim  bavim. Ali  nisam  mogao. Mislio  sam  na  moju  Anabelu. Seo  sam  na  pod  prekrštenih  nogu  i  gledao  njene  fotografije. Srknuo  sam  malo  kafe  crne  kao  noćno  more, i  upalio  kompjuter, i  pustio  neku  tihu  muziku, koja  se  mešala  sa  udarcima  kišnih  kapi. Oko  mene  su  bili  mnogi  ispisani  papiri, drveni  čiviluk, sto, stolica. Pepeljara. Ipak, smogao  sam  snage  da  pročitam  nekoliko  stranica  uz  božju  pomoć. Blizu  mog  mesta  se  nalazila  pruga, pa  sam  često  slušao  vozove. Ali  odjednom  začuh  nečije  korake  u  hodniku  zgrade. Podigoh  glavu  i  skočih  pažljivo  do  vrata, saguvši  se  i  izbacivši  zadnjicu  nazad  a  gornji  deo  tela  napred, pogledah  kroz  špijunku. Neki  čovek  se  spuštao  na  moj  sprat  izbijajući  iz  tame, i  naglo  se  okrenuvši  tako  da  mu  ne  videh  lice, stao  ukopan, kao  razmišljajući. Onda  nastavi  da  silazi. Odem  na  terasu  da  ga  vidim  kako  izlazi, i  vidim, prestala  kiša, udahnem  svež  vazduh. Čovek  izidje  iz  zgrade  i  podje  levo  ulicom  ka  centru, kako  mi  se  učinilo, krsteći  se. Bilo  je  12  sati. Gde  li  ide? Vratih  se  u  sobu  i  dugo  razmišljah  o  tome. Reših  da  se  bacim  pod  tuš, i  vrela  voda  mi  išuri  telo. Legnem  u  krevet  i  brzo  zaspih, i  sanjah  Anabelu, ali  vrlo  nejasno.

Sutradan  sam  ustao  malo  ranije, jer  sam  očekivao  poštara. Opet  nije  došao. Ponovo  glavobolja. Nestalo  mi  je  kafetina, pa  sam  uzeo  prašak  protiv  bolova. On  se  sipa  u  čašu  vode, promeša  i  popije, ali  je  ukus  neprijatan. Mrzovolja  me  obuhvati. Neko  mi  pozvoni  na  vrata, neka  žena.

-Dobar  dan, skupljamo  novac  za  decu  bez  roditeljskog  staranja. Samo  50  vaših  dinara  je  dovoljno  da  izvuče  osmejak  jednom  detetu.

-Nisam  u  mogućnosti.

Zatvorim  joj  vrata. Ko  zna  koliko  je  usamljenih  starica  prevarila  ta  narkomanka. Ona  im  dolazi  i  po  više  puta, ali  starice  je  zaborave, pa  misle  da  je  neka  nova. Pozvoni  mi  telefon.

-Halo?

-Gde  si, Pušinski! Boris  ovde.

-A, ti  si.

-Hoćeš  u  grad?

-Hoću.

Spustio  sam  slušalicu, i  zagledao  se  u  persijski  tepih. Boris  je  bio  moj  stari  drug, još  iz  mladjih  dana. Još  od  onda. Koliko  je  prošlo  od  tada? Koliko  istovetnih, suvih  dana, provedenih  u  istoj  sobi? Koliko  popijenih  kafa, pogleda  u  prazno, pročitanih  novina, televizijskih  programa? Pet  godina  nisam  izlazio  nikuda. Ponovo  me  je  obuzeo  stari  poznati  osećaj, grešan  i  lep. Lepo  je  uneti  malo  promene. Posle  toliko  godina. Naravno, ni  ovako  nije  loše. Nema  više  trzanja. Ali  nema  više  ni  onog  drugog. Naučio  sam  se  mirnom  življenju, bez  trzanja, mirnoći. Ništa  me  više  ne  može  potresti. Pa  ni  ovaj  poziv. Živim  uz  minimum  neophodnosti, kao  monah. Pogledao  sam  moju  neurednu  sobu. Danas  je  osetno  svežije, 14  stepeni. Taman  za  moj  svileni  crni  kaput. Iznad  kamina  je  visio  zidni  sat, a  iznad  njega  portret  moga  pokojnog  oca, koji  je  bacao  senku  duž  crvenog  tepiha  i  crnog  zida  ukrašenog  zelenim  zavesama. Odjednom  se  prisetih  kako  sam  kao  mali  ležao  sa  majkom, pio  med  i  mleko  i  posmatrao  igru  senki  na  plafonu  od  gradskih  svetala, lica  u  zavesama, svega  toga. Pogledao  sam  kroz  prozor  i  video  mog  bibliotekara  kako  šeta, uzvrpoljio  se  i  odmaknuo. Blizu  mog  mesta  se  nalazio  auto-put. Prodjoše  kola.

Izašao  sam  na  sporedni  izlaz  i  uputio  se  ka  taksi-stanici, krckajući  opalo  jesenje  lišće. Pozdravio  sam  moga  komšiju. Moj  trenutni  smeštaj  mi  je  odgovarao, udaljen, a  blizak  gradu. Boris  je  hteo  da  se  sretnemo  na  Dorćolu, ali  ja  nisam  hteo, zato  što  sam  tamo  rodjen. Predložio  sam  da  se  vidimo  kod  Crkve  Svetog  Marka. U  prolazu  do  taksija  sam  video  gradjevinsko  zemljište. Gradili  su  novu  zgradu. Krenuli  smo  brzo, proticali  su  prizori. Male  kućice  nanizane  jedna  pored  druge, opasane  ogradicama, tik  uz  prometnu  ulicu, pored  njih  zgradurine, pa  neke  uvale, prodavnice, mega-marketi, tržni  centri, razvaline, smećišta, mostovi, tuneli, podzemni  prolazi, betonske  konstrukcije, uspavani  soliteri, stotinu  čudesa. Prolaznici, kontejneri, klošari. Prodjosmo  luku. Čekao  sam  Borisa  10  minuta, kasnio  je, vragolan. Prema  njemu  sam  bio  dobar, jer  iako  je  u  suštini  bio  mentol, bio  mi  je  simpatičan. Bio  je  niži  od  mene, velikog  nosa, lica  kao  u  pacova, ali  širokih  ramena. Najzad  dodje. Pričali  smo  malo, ali  sadržajno. Pošto  sam  zapalio  sveću  u  crkvi  za  pokoj  duše, otišli  smo  po  travu, i  seli  u  park. Preko  puta  nas  su  sedela  dva  momka  i  gledala  nas. Boris  je  motao  travu.

-Borise, šta  nas  gledaju  ovi?

-Ja  mislim  da  i  oni  motaju.

-Hahaha! Sad  im  je  čudno  što  i  mi  motamo.

Boris  smota  i  zapali  džoint, povuče  par  dimova, i  predade  meni. Popušimo  mi  džoint, kad  oni  tipovi  krenuše  ka  nama.

-Momci, samo  da  vam  kažemo, videli  smo  nekog  tipa  u  plavom, tu  iza  parka.

-Ajde  da  idemo, Borise.

Uhvati  nas  neka  panika, i  mi  odemo  iz  parka  na  ulicu  koja  vodi  u  sportski  centar  „Milan  Gale  Muškatirović“. Ja  bacim  pogled  na  ono  dvoje, kad, oni  seli  na  našu  klupu.

-Borise, da  nisu  ovi  namerno  rekli  da  su  videli  pandura  da  bi  nas  oterali  i  seli  na  našu  klupu?

-Hahaha!

Trava  nas  je  uhvatila, i  krenuli  smo  trotoarom, u  lice  vetru, ka  dunavskom  keju, gore. Jedan  autobus  koji  je  išao  ka  nama  skrenu  ulevo. Mi  ga  shvatismo  kao  živo  biće. Išli  smo  naizgled  bez  cilja, i  došli  smo  do  reke. Stajao  sam  i  gledao  u  ogledalo  svetlucave, nemirne  reke. U  reci  je  bila  ukopana  olupina  starog, zardjalog  broda  koja  tu  leži  trideset  godina. Unutra  se  noću  skupljaju  klošari  i  narkomani, ludaci, i  pale  vatre. Oko  broda  je  reka  bila  crna  i  mutna. Lepo  je  unutra, i  šteta  što  brod  ne  radi. Boris  poče  pričati  kako  vidi  skrivene  dimenzije  prostora  i  vremena. Naravno, perturbacije  i  iskrivljenja  su  moguća. Često  smo  pričali  o  izmenjenom  doživljaju  vremene  i  prostora  pod  uticajem  droga, o  uplivu. Pozvali  smo  Duleta  da  dodje. On  je  bio  veoma  namučen  momak. Bio  je  nizak  i  krupan, nabijen. Imao  je  nešto  dečje  u  sebi, i  ranjeno. Motali  smo  drugi  džoint, kad  on  dodje. I  odmah  je  počeo  da  lupeta. Video  je  Isusa, vanzemaljce, dinosauruse. On  poče  da  puši  džoint  ko  stoka, zakašlje  se, i  sline  mu  izadju  iz  nosa  koje  on  obriše  nekim  lišćem. Posmatramo  površinu  reke, i  vidimo  nešto  kako  plovi  ka  nama. To  je  bila  policijska  kapa.

-Rečna  policija!

Izroni  policajac, sav  mokar  i  sluzav, obavijen  rečnom  travom. Sreća  što  nismo  imali  više  travu, inače  bi  nas  uhapsio.

-Naduvali  ste  se. Lepo  vam  je, a?

Mi  se  smejemo. Policajac  skoči  natrag  u  vodu, i  otplovi  kao  delfin. Mora  da  su  imali  neku  stanicu  u  dnu  reke. Riblja  policija, haha! Ali  on  se  vrati  i  ipak  nas  privede  zbog  rizli, i  dade  nam  maske  sa  kiseonikom  i  mi  zaronimo  sa  njim  do  dna  reke, do  neke  kućice  na  dnu. U  kućici  su  bila  dva  policajca, jedan  za  stolom, a  drugi  obešen  o  luster. Vrtela  se  ona  hladilica  na  plafonu  i  udarala  obešenog  čoveka. Policajac  za  stolom  je  bio  kapetan  riblje  policije, i  ličio  je  malo  na  šarana. Policajac  koji  nas  je  priveo  je  stajao  iza  nas. Kod  njih  je  dolazila  povremeno  žena  sa  pijace  da  uzme  svežu  ribu. Kapetan  se  zakašlja, izadje  mu  mehur  i  blato  iz  usta.

-Momci, loše  vam  se  piše. Predvidjena  kazna  za  vas  je  15  godina. Imamo  i  ćelije  ovde. Obešeni, pokaži  im  ćelije.

Obešeni  visi, udara  ga  hladilica. Kapetan  se  gromko  zasmeja  sebi  u  bradu.

-Ah, da, on  je  mrtav. Uvek  to  zaboravim. Čovek  svašta  zaboravi  ovde.

Kapetan  se  zagleda  u  sto, vodnjikav  i  prašnjav, popravi  neke  zgužvane  papire  i  pogleda  u  nas.

-Naravno, i  ja  sam  nekad  duvao, kao  i  vi, momci. Znate  šta, pustiću  vas  ako  me  neko  od  vas  naduva. OK?

Kapetan  skine  pantalone  i  izvadi  debelog  djoku. Plutajuće  blato  mu  predje  preko  lica.

-Ko  će  da  me  naduva?

-Što  vam  ne  duvaju  vaši  pomoćnici?

-He, he. Pa  ne  mogu  oni.

Ja, Dule  i  Boris  odlučimo  da  odigramo  zimi-zami-zum. Točak  sudbine  odabere  Duleta. On  mu  ga  ispuši, i  kapetan  poče  da  se  naduvava  kao  balon  i  iskoči  na  površinu  reke.

-Ah! Konačno  malo  vazduha.

Kapetan  uze  iglu  i  izbuši  se  i  vrati  se  u  stanicu  kao  mršavi, izduženi  starac  u  crnom  odelu. Pogleda  Duleta  sa  takvom  mržnjom  da  ovaj  poskoči  nazad. Onda  ode  na  kraj  sobe, u  neki  mrak. Mi  smo  bili  začudjeni. Drugi  policajac  je  otišao  iza  kućice  da  gleda  porno  magazine. Vrati  se, i  potera  nas  u  ćeliju.

-Ali  rekli  ste  da  ćete  nas  pustiti!

Policajac  nas  osmotri  blago  nakrivivši  glavu.

-Kapetan  je  usamljen  čovek, i  željan  je  društva. Maske  vam  neće  trebati, ćelija  je  izolovana.

Policajac  zalupi  vrata. Otpadne  malter  sa  zida. Ćelija  je  pružala  osnovne  higijenske  potrebe, ali  malo  čega  drugog. Bili  smo  jako  zgureni. Na  zidu  je  visila  okačena  slika  Eduarda  Manea „Doručak  na  travi“ u  kojoj  su  gola  devojka  i  obučen  mladić  doručkovali  ležeći  na  travi. Na  jednoj  naslonjači  je  sedeo  kostur, a  u  uglu  sobe  je  stajao  TV. Policajac  nam  kroz  otvor  ubaci  ribu  sa  hlebom. Mi  uzesmo  ribu  i  posedasmo  za  TV. Na  programu  je  bila  emisija  u  kojoj  su  debili  radosno  trčali  i  igrali  se  jedni  sa  drugima, grleći  se  sa  roditeljima  koji  su  ih  bodrili  da  nastave  da  trče, i  koji  su  ih  uveravali  da  nema  više  tih  ljudi  kojih  su  se  bojali. Prebacili  smo  na  drugi  program, u  kojem  su  neki  čuvari  kružili  oko  nekog  mesta. Na  trećem  programu  je  prikazivana  emisija  „Jebanje  mrtve  dece  na  sto  načina“ gde  je  krupan  muškarac  nabadao  mrtvu  devojčicu  na  kurac, na  ćetvrtom  je  lepa  devojka  vrtela  kukovima  u  ritmičnom  zanosu, dok  su  okupljeni  ljudi  sedeli  prekrštenih  nogu  i  gledali  je  kao  boga, a  na  petom  emisija  „Život  i  priključenija  Todora  Stavrofora“. Brzo  sam  prebacivao  programe, upečatljive  slike  su  se  smenjivale  u  krešendu. Mi  se  zagledali, i  zaboravili  na  naše  trenutno  stanje  koje  nije  bilo  naročito  povoljno. Proverili  smo  sve  mogućnosti, ali  nije  bilo  izlaza. Ali  kako  smo  upali, tako  ćemo  i  izaći. Prolazili  su  dani, porasla  nam  brada, pušili  smo  jedni  drugima. Jednog  dana  kapetan  udje  i  pusti  nas  na  slobodu. Izašli  smo  iz  reke  i  krenuli  prema  centru. Ušli  smo  u  čudno  zbijeni  i  neprirodno  visok  tramvaj  koji  nas  je  odveo  na  poprište  sukoba  dve  grupe  ljudi, i  tu  je  Dule  počeo  da  razgovara  sa  policajcima  o  nekoj  temi. Čekali  smo  ga  na  klupi, a  posle  otišli  na  kafu. Videsmo  nekog  misterioznog  čoveka  sa  šeširom. Dule  nam  predloži  da  odemo  kod  Uroša. Ušli  smo  u  pogrešni  autobus, ali  nas  nije  bilo  briga, pa  smo  išli  do  kraja, i  nazad. Tokom  vožnje  Dule  zaspa, pa  smo  ga  jedva  probudili. Udarila  ga  vrućina. Ko  zna  koliko  bi  krugova  okrenuo. Sišli  smo  kod  Vuka, i  spustili  se  u  podzemni  prolaz. Tu  smo  stajali  malo  i  slušali  kišu. Svidela  nam  se  ta  muzika. Kako  kaplje, kao  neka  praskajuća  tehno  muzika. Onda  smo  seli  ispred  video  kluba  da  odmorimo. Ja  sam  stavio  levu  nogu  na  neku  stolicu. Izadje  žena  iz  kluba  i  zaprepasti  se.

-Alo, bre, šta  radiš  to?

Tu  je  stajao  neki  čuvar  sa  pištoljem  za  pojasom, pa  smo  otišli  odatle, uvredjenog  ponosa. Penjali  smo  se  pokretnim  stepenicama, i  Dule  ugleda  malu  cigančicu  kako  prosi  novac. Reče  joj  da  će  joj  dati  20  dinara  ako  mu  popuši  kurac. Odu  oni  u  šumarak.  Dule  je  jebao  u  usta.

-Mala  cigančice, odmalena  prosiš  novac.

Ne  gledavši, Dule  upade  u  kanalizaciju. Jedva  se  izvukao  i  pobegao  od  ljudi  pacova. Ugledao  sam  prelepog  momka  od  15-ak  godina, mršavog, bronzanog, uskog  dupeta. Bilo  kako  bilo, dodjemo  mi  kod  Uroša. Tamo  sede  dva  narkomana, jedan  visok  i  mršav, drugi  nizak  i  debeo. Treći  je  ležao  u  krevetu  u  patikama  i  spavao. Bila  je  tu  i  neka  gola, mršava  devojka  bele  puti. Oni  duvaju  i  snifaju  koku  i  pucaju  heroin  pa  su  dali  i  nama. Onaj  što  je  spavao  se  probudi  na  miris  trave  i  poče  da  moli  ovog  visokog  za  koku.

-Daj  miii...

-Neću.

-Pičko.

Ovaj  mu  ipak  da, i  on  skuva  i  pukne  se. Zove  oca.

-Napravi  nešto  da  se  nažderem. Dolazim.

Pitamo  ga  da  nam  nabavi  eksere, i  on  ode  po  njih. Već  se  smračivalo. Brzo  se  vrati, i  mi  progutamo  eksere. Zove  ga  otac.

-Hoćeš  doći, sine?

-Nisam  više  gladan.

Posle  je  došao  još  jedan  narkoman. Počeli  su  da  pričaju  neku  narkomansku  priču, kako  su  jurili  pandurima  jugom  uskim  zvezdarskim  sokacima, kako  je  prošle  godine  bilo  više  koke, kako  je  Cvele  uzajmljivao  čarape  suzatvoreniku  u  CZ-u. Tresnuo  se  spidom, pa  blago  zanjihao. Droga  stupa  na  delo-kaza  Žare, smejući  se  grotesknim  ne-smehom, krastav  i  umrljan  krvnim  zrncima. Cvele  je  izgubio  spid, pa  napao  Žareta  šipkom. Tamara  je  uzela  Borisa  ustima  kleknuvši, a  ja  sam  joj  prišao  sa  ledja  i  prodro  u  njeno  belo  dupe  držeći  je  za  ruke. Tamara  se  otkači  od  naših  kurčeva  i  baci  u  kokainskoj  paranoji. Posle  smo  otišli  na  tehno  žurku, ja, Boris  i  Dule, a  šta  se  tamo  dešavalo, više  ni  ja  ne  znam. Mislim  da  je  bila  dobra  žurka. Ivana  mi  je  izdudlala  za  dva  eksera  na  klupi  pred  početak. Sećam  se  da  smo  pronašli  Mareta  na  klupi  u  parku, kako  spava  u  progorelom  kaputu, mrtav  pijan, sa  patuljkom  pored  sebe. Taj  patuljak  nas  je  odveo  na  putovanje  kroz  ružičasto  meso  i  uveo  u  podzemni  dvorac  jakog  svetla  i  menjajućih  oblika. Tamo  sam  video  Borisa-duplikata, i  popričao  sa  njim, okružen  iglama  u  močvari. Ali  otvorio  se  portal  i  upao  vukodlak  u  šumu  visećih  glava  devojaka, konci  mi  leteše  iz  prstiju. Sigurno  je  da  sam  te  noći  doživeo  ono  što  se  ne  da  iskazati  rečima, ili  kroz  misao. Znači, ono  što  se  ne  može  pojmiti. Možda  jedino  kroz  gubitak  sebe. Probudio  sam  se  oko  pola  4  ujutru, u  nekom  parku. Video  sam  ogromnu  maglu  pred  sobom. Čudno  sam  se  osećao, hodao  sam  kao  po  blatu. Napipao  sam  nešto  na  glavi, nešto  krzavo. Nebo  nije  bilo  nebo. Protresao  sam  glavu. Iz  nje  su  ispadali  nekakvi  kamenčići, potpuno  besmisleno. Kleknuo  sam  na  mekani  beton, i  u  njemu  video  lice  moje  Anabele.

-Anabela...

Iz  betona  su  izronile  njene  ruke  i  obuhvatile  me. Kroz  um  su  mi  prolazile  slike  u  kojima  se  teturam  ulicom, vozim  u  autobusu  gledajući  kroz  prozor  i  u  moje  prljave  pantalone, slike  poznate. Nalazim  se  u  krevetu  sa  Anabelom, ona  leži  na  stomaku, tucam  je  u  dupe, ona  svršava, vadim  kurac  i  prskam  je  u  ledja. Ulaze  neki  ljudi, nose  nas  sa  krevetom  u  bunar, padamo  a  krevet  se  rastvara  u  jato  ptica  koje  poleću  uvis, dočekujem  se  na  noge, Anabela  se  pretvara  u  pantera  i  nestaje  u  hodniku.

-Uhvati  me!

Jurim  je, ona  me  gadja  strelama, ležimo  sad  na  krevetu, diže  se  sunce, obasjava  njenu  guzu, ona  me  gleda  iza  ledja, iz  nje  izlazi  silueta  koja  iscrtava  samu  sebe, nadgradjuje, kao  voda  koja  spira  kamen. Anabela  ustaje, lice  joj  se  menja  kako  se  kreće, daje  mi  ogledalo, ne  prepoznajem  se, pogledam  u  Anabelu, nje  nema, vratim  se  ogledalu, umesto  njega  ona  mi  se  smeši, leži  ispod  mene, sedam  za  sto  i  jedem  tortu. Odem  za  kompjuter, igram  auto-trke. Ugledam  sebe  sa  Anabelom  u  hiper-marketu, pričamo, vozim  kolica. Oprosti  mi, Anabela. Ugledam  skupljača  konzervi  u  parku, izbija  dan  pun  belih  zvezda. Nekad  se  zapitam, da  li  se  to  stvarno  desilo? Neki  dogadjaj. Vidim  Borisa  u  autobusu, pa  mi  pobeže. Posle  ga  zovem. Kaže  da  je  kući. Hodam  sa  Anabelom  kroz  jutarnju  maglu, ona  iskrivi  glavu  i  udahne  maglu  pa  je  da  meni  kroz  svetlucavo  jutro  ona  je  suva...došao  sam  kući, aha, ključevi, dobro, tu  sam, zatvaram  vrata, malo  sam  sedeo  i  slušao  muziku, pa  lako  zaspao. Probudio  sam  se  posle  dva  dana  pod  neizbledelim  utiskom  koji  će  odjekivati  u  meni  dugo  vremena. Upalio  sam  kompjuter  i  počeo  da  pišem. Pisao  sam  deset  minuta, popušio  ono  malo  trave  što  je  ostalo, pogledao  kroz  terasu, otišao  da  kupim  sok  od  jabuka  slatko  umornim  korakom, sreo  neke  ljude, vratio  se, pa  ponovo  prošetao  da  kupim  cigare  povremeno  padajući  u  san  dok  sam  išao, ali  ipak  budan, vraćao  se  kući  svojoj. Uveče  sam  se  sastao  sa  Borisom, ispod  velikog  drveta, u  nekom  uvučenom  parku, malo  smo  prošetali, pa  se  rastali. Ja  sam  produžio  nekuda, bilo  kuda. Zašao  sam  u  zagradjenu  zonu  koja  se  krivila  na  levo  ukoso  pa  sam  klizio  u  daljinu  i  u  blesku  polarne  svetlosti  upao  u  prostoriju  u  obliku  ljudskih, ispucalih  usana...noć  je, uzimam  papir  za  crtanje  i  slikam  napuštenu  fabriku  koju  vadim  iz  napuklog  sećanja...dan  i  noć  se  prepliću...situacije  iskaču  nasumično  i  tiho  u  vrelom  letnjem  danu...duh  oslobodjen  tela  je  mučen  iznenadnim  udarcima  vetra...kroz  razbijene  filtere  fotoaparata  sam  pokušavao  da  uslikam  fotografije  izgubljenog  sećanja...dodje  mi  neka  pomisao, pa  se  izgubi, pa  je  tražim  puzeći  po  tepihu, uzmem  je  i  ona  se  raspadne  u  mojim  rukama...cigani  zauzeli  prostor  na  zelenom  vencu...u  pola  5  imam  kontrolu  u  Zavodu  za  kožne  bolesti, ulazim  u  njenu  ordinaciju  i  sedam  na  stolicu, skidajući  majicu, savijem  se  i  pokažem  joj  ledja  bela  i  stvrdnuta  od  tečnosti.

-Kako  vam  izgleda, doktorka?

-Dobro  je, smiruje  se. Kontrola  za  dve  nedelje. 

Vratio  sam  se  kući  i  legnuo  da  gledam  film  o  nekom  čoveku  majstoru  što  je  išao  na  putovanje. Neko  mi  pozvoni  na  vrata. Pojavi  se  mladić  požutelog  lica, zakržljao.

-Dobar  dan, gospodine  Pušinski. Pozivam  vas  na  nedeljni  sastanak  udruženja  mrzitelja  bazena  u  19:30, u  haustoru  22.

On  ode. Sednem  na  stolicu. Kad  sam  se  ja  to  učlanio  u  udruženje  mrzitelja  bazena? Zar  tako  nešto  postoji? Potražim  u  jakni  člansku  kartu. Tu  je. Odem  u  mračnu  sobu, gledam  fotografije.

Evo  nas  na  sastanku. Dugački  sto, sede  ljudi, i  jedna  devojka  koju  sam  upoznao  u  foto-klubu, gleda  me  preko  stola, na  čelu  predsednik  visokog  čela. U  uglu  sedi  spremačica  i  puši  cigaru  zaklonjena  iza  ormana  sa  prašnjavim  knjigama. Iz  pukotina  na  stolu  izlaze  bubašvabe, i  jedna  mačka  kašlje  ispod  stola. Obrati  nam  se  predsednik.

-Gospodo, želim  čuti  vaše  akcije  tokom  ove  nedelje. Da  počnemo  od  vas, Mirko.

-Ja  sam  prošao  pored  jednog  punog  bazena, i  pogledao  ga  sa  jakom  mržnjom.

-Koliko  je  bila  jaka  ta  mržnja, Mirko?

-Mnogo  jaka.

I  tako  oni  pričaju, i  ja  zaspim. U  magnovenju  čujem:

-Gospodo, sastanak  je  završen. Pridružite  nam  se  u  velikoj  Sali  na  aperitiv, kasnije  će  biti  predavanje  ”Tehnike  odbrane  od  bazenskih  kompleksa”.

Na  vreme  izadjem  sa  njima  u  veliku  salu, gde  su  ljudi  stajali  i  pili  šampanjac  usporenim  pokretima. Prošunjam  se  i  izadjem  na  stražnji  izlaz  koji  vodi  kroz  prostorije  bioskopa  ”Balkan”, pa  iz  njega  izbijem  na  ulicu. Podjem  trotoarom  nizbrdo, ka  29-om. Udjem  u  tramvaj  hvatajući  se  za  šipke  i  sednem  iza  jednog  brkatog  čiče  sa  kapom  na  glavi. On  poče  pričati.

-Pušinski, mala  Emili  se  izgubila  u  šumi. Moraš  je  pronaći.

Izadjem  kod  podvožnjaka, ispod  vozne  stanice  ”Novi  Beograd”. Popnem  se  gore  tankim  metalnim  stepenicama  i  udjem  u  prazan  voz. Proveravam  koliko  imam  metaka  u  pištolju, sakrivši  lice  iza  crnog  šešira. Izadjem  kod  ranžirne  stanice  ”Makiš”. Makiš  je  jedna  velika  šuma  sa  močvarama  kroz  koju  prolaze  vozovi. Ima  i  nekih  kuća, ali  samo  pri  glavnom  putu, gde  prolaze  automobili  i  poneki  autobusi. Podjem  u  šumu, oko  mene  groblje  razlupanih  vozova  i  železničkog  materijala. Na  obzorju  se  vidi  velika  zgrada  popucalih  prozora, tkz. Centar  za  opravku  vozova  gde  hodaju  umrljani  mašinci  i  radnici, a  vozovi  stoje  na  uzdignutim  postoljima. Zadnji  tragovi  sunca  su  preletali  preko  šikara, sve  je  bivalo  u  kohabitaciji. Udjem  unutra  i  vidim  malu  Emili  kako  čuči  kraj  velikog  železničkog  točka, umrljana  mašinskim  crnim  uljem  i  uplašena. Pridjem  joj, i  ona  mi  se  baci  u  zagrljaj. Lice  joj  čedno, nevino.

-Spasite  me, gospodine!

-Ne  brini  se, mala  Emili. Niko  te  više  neće  povrediti.

Uzmem  je  na  krkače  da  je  odvedem, ali  navrnuše  tri  gangstera  na  ulaz, koji  su  pre  toga  obigravali  spolja. Spustim  Emili, i  sakrijemo  se  iza  točka. Gangsteri  osuše  paljbu, varnice  sevaju. Ja  uzvratim, i  pogodim  jednog  u  čelo, a  drugog  u  stomak. Treći  me  pogodi  u  rame, ja  podignem  glavu  od  bola  i  vidim  gredu  koja  visi  na  plafonu  prikačena  konopcem, pucam  u  konopac  zadnjim  metkom  i  greda  se  otpusti  i  zgnječi  gangstera. Uzmem  Emili  za  ručicu  i  povedem  je  napolje  na  sunce  i  čistinu, i  mi  podjemo  kući, obasjani  crvenilom  zalaska  sunca.

Pušinski izgasi cigaretu i zapali novu, pa otpije malo piva.

-Emilini roditelji su me dobro nagradili što sam je spasao.

-Ćudan slučaj, reče Čed Piterson paleći cigaretu. Platili su račun i izašli iz restorana, pa krenuli do šetališta pokraj reke.

Automat

Frenk je u mladosti bio veliki ljubitelj umetnosti u svim njenim vidovima, i prošavši obuku za istoričara umetnosti proveo je neko vreme uživajući u remek delima, slikama, skulpturama i građevinama, međutim sada, u njegovim četrdesetim godinama završio je kao kustos u jednom muzeju u Beogradu, provodeći radne dane u tišini, gledajući kroz prozor, i ponekad (a to je bilo retko) upoznajući mladiće i devojke sa poznatim delima. Dani su mu prolazili u dosadi dok je brisao prašinu sa knjiga o istoriji umetnosti, osećajući kako se svet promenio u 21 veku do te mere da je nekad pomišljao da je umetnost mrtva, i da se nikad više neće vratiti. Pomalo neobično, ali nikako neshvatljivo u slobodnim časovima igrao je rulet u kazinu nedaleko od muzeja, i ubrzo je zavoleo tu igru, gledajući kako se loptica vrti u ruletu, posmatrajući je kao nekakvo živo umetničko delo. Mnogo novca je stekao igrajući rulet, ali ga je sreća napustila kada je pao u veliki dug izgubivši mnogo novca u nekoliko večeri.

Osećajući veliku krivicu i planirajući kako će sa svojom bednom platom kustosa u muzeju preživeti, ispijao je pivo u nekom lokalnom baru. Bilo je već kasno i ulica je bila pusta, dok su semafori besmisleno prelazili iz crvenog preko žutog i zelenog, u bar je ušao njegov stari drugar iz kockarskih dana, Majkl. 

Frenk ga pozdravi i ponudi ga pivom.

-Ćao, Frenk. Dugo je bilo otkad se nismo videli.

-Da. Frenk je već ispijao drugu čašu piva dok je Majkl počinjao svoju. Zapalivši cigaretu, Majkl ga upita:

-Nešto si mi napet, Frenk. Slobodno mi reci šta te muči.

Frenk je takođe zapalio cigaretu i zakašljavši se ispljunuo šlajm u papirnu maramicu. Barmen je tiho sedeo na kraju hodnika, čisteći sto.

-Majkl, upao sam u velike dugove. Zbog jebenog ruleta.

-Oh, tako mi je žao, Frenk. O kolikoj sumi pričaš?

-Velikoj. Čak i sa podizanjem kredita, ne znam kako ću ga vratiti.

Odjednom Frenk zaplače i obrli Majkla oko vrata. 

-Pomozi mi, molim te.

Majkl ga nežno odgurne od sebe i ponudi mu jedan bromazepam da se smiri. 

-Samo polako Frenk. Popij ovo, pomoći će ti.

Frenk popije bromazepam sa pivom i malo se opusti. Zapalio je još jednu cigaretu. 

-Mogu da ti pomognem Frenk, ali biće to malo ilegalno.

-O čemu se radi?

-Poznajem jednu bandu kradljivaca slika. Zainteresovani su za jednu sliku, pa pošto si ti kustos u muzeju, možda ti je pri ruci.

-O kojoj slici se radi?

-Automat od Edvarda Hopera.

Odjednom se u njegovoj glavi stvorila slika žene zaokupljene nečim kako sedi u kafeu. Osećao se udaljen od svega kao i ta slika dok je pripaljivao cigaretu.

-Da, posedujemo tu sliku. Koliko nude za nju?

-50 000 evra. Da li bi ti to pomoglo?

-Veoma.  

-Ok. Hoćeš li da se nađemo kod njih sutra, recimo u podne? Zapisaću ti adresu na parčetu papira. Fini su to momci.

Dok je Majkl zapisivao adresu Frenk se osećao sve udaljenijim od okoline, ali i osnažen ovom poslovnom ponudom. Majkl mu dade papirić i pozdravi ga. Platio je za pivo i izašao iz bara. Kiša je padala dok su semafori još uvek besciljno menjali boje iz crvenog preko zelenog do žutog i natrag. Frenk je osećao veliku krivicu zbog odluke koju je počinio, ali takođe i veiki predah. Dugo je razmišljao o svemu tome dok je izlazio iz kafića. Dok je prelazio ulicu pomislio je da još uvek može da odustane dok je policijski automobil išao njemu u susret. Vratio se kući, skinuo odeću i zaspao.

Ujutru se osećao posebno bedan i očajan. Svu tu lepotu, duhovnost, njegovu celu ličnost je bacio u vodu zbog para. Posle popijene kafe i cigarete obukao se i otišao na zakazano mesto. Ispred zgrade je bio parkiran veliki mercury cyclone. Bili su to fini ljudi, i tokom razgovora izmenio je nekoliko opservacija o degeneraciji savremenih slikara. Tu je bio i Majkl. Dogovarali su se kako da najbolje izvedu sliku iz galerije.

-Ima sporedni ulaz, tu možete doći kolima, dok ću vam ja spremiti sliku. I da, hoću pare unapred.

Kriminalci se nasmejaše na tu izjavu.

-Ok, dobićeš polovinu sada i polovinu kad nam daš sliku. Dali su mu štosove novčanica. Tu je sigurno bilo 25 000 evra, pomisli Frenk.

-Ne moraš da brojiš. Kad možemo da dođemo po sliku?

-Večeras pred zatvaranje, oko 7 uveče.

-Dobro. Donećemo i kopiju.

-Ok.

Tokom razgovora Frenk nije osetio da je bio duboko uvučen u kriminalni svet i kad se vratio na posao neprestano je gledao automat sliku i osećao veliku usamljenost, kao na toj slici. Takođe je postao i prilično paranoičan, svo vreme misleći da mu je policija za petama. Pare koje je dobio sakrio je između stranica svojih knjiga u njegovoj biblioteci. Primicalo se 7 sati uveče i Frenk oseti zvuk trube iz kola. Pogledavši kroz prozor video je crvenog mercury cyclone kako se približava parkingu. Polako je uzeo sliku i poneo je sa sobom do sporednog izlaza. Osim automobila nije bilo nikog na ulici. Preko puta je bio parkiran crveni plymouth road runner. Iz auta je izašao mladić sa kopijom slike i torbom sa parama. Bez reči su razmenili robu. Frenk je neko vreme stajao na pločniku dok se mercury nije udaljio, i ostavio ga samog pred ulazom, samog sa svojim mislima punim izmešanih osećanja, krivice, straha, bola, zadovoljstva...vratio se u muzej i pažljivo postavio kopiju. Zaključavši vrata muzeja otišao je sa torbom punom para do svog stana gde je prilično brzo zaspao, svo vreme misleći da je ovo ružan san.

Forenzičarka Tea je bila veliki ljubitelj umetnosti tako da je jednog dana otišla do muzeja gde je Frenk upoznao sa poznatim delima. Tea pogleda Falsifikat Automata i neki čudni osećaj je obuzme. Posle nekog vremena izašla je iz galerije i otišla do policijse stanice. Tamo su u kancelariji detektiv i Nataša pisali izveštaje dok je mačak Fric jeo mačju travicu.

-Ćao, Tea. Imaš nešto da nam kažeš? Jesi li dobila neki dokaz od mrtvog tela?

-Pa bila sam malopre u muzeju i slika automat od edvarda hopera mi se učinila nekako drugačijom.

-Ko je Edvard Hoper?, upita detektiv.

-I ja se to pitam, odgovori Nataša.

-Čuveni slikar, reče Tea. -Ali razumljivo je da vi ništa ne znate o umetnosti. Možda ako bih našla nekog eksperta da vidi da li je original ili je bila krađa...

-Pitaj Čeda Pitersona, on zna puno umetnika.

-Ok.

Tea se odveze do kancelarije Čeda Pitersona, privatnog detektiva. Nešto je crtao kad je pokucala na vrata.

-Uđite, reče Čed Piterson pitajući se ko bi to mogao biti u ovom kišnom i hladnom danu. Iznenadio se kad je primetio Teu.

-Ćao, Čede. Treba mi tvoja pomoć. Bila sam u nekom muzeju i slika automat mi se činila nekako izmenjena kao da je u pitanju falsifikat.

Čed Piterson zapali cigaretu. 

-Moguće je da je bila krađa. Mogu da pošaljem stručnog eksperta da pobliže pogleda tu sliku, a znam i jednog tipa koji mi je učinio uslugu, upoznat je sa svetom kradljivaca slika.

-Hvala ti.

Ubrzo je ekspert došao do muzeja gde ga je Frenk uveo. Tu su bili i detektiv i Nataša, Tea, i Čed Piterson. Staviviši pozlaćeni okvir ispred očiju, pobliže je pogledao sliku i posle detaljnog gledanja utvrdio da je falsifikat.

-Ovo je sigurno falsifikat. Znate li kako je dospeo ovde?, upita Frenka.

-Nemam pojma, reče Frenk.

-Molim vas da ostanete u muzeju dok ne rešimo ovo pitanje. Sa vama će biti policajac.

-Dobro. 

Frenk je drhtao od straha. Proklet bio dan kad je u taj bar ušao Majkl.

Čed Piterson je pozvao u pomoć jednog bivšeg kriminalca koji mu je rekao o aktivnoj bandi kradljivaca slika. Uz njegovu pomoć Nataša se kamuflirala u preprodavca umetničkih dela i odvezla se plymouth acapulco do njihove jazbine. Neko vreme su pričali dok Nataša nije izvadila pištolj i rekla : Policija! Stojte tu gde ste! Sve što kažete može biti iskorišćeno protiv vas, imate pravo na advokata i pravo na ćutanje! 

Izvela je kriminalce i ubacila ih u plymouth acapulco za čijim volanom je sedeo detektiv. Posle mnogo ispitivanja u policijskoj stanici doznali su sve pojedinosti.

Frenk je osećao kako se obruč oko njega sužava kada su detektiv i Nataša došli kod njega da ga uhapse. Pobegao je u drugu sobu i skočio kroz prozor, i njegova zadnja sećanja su bila letovanje u italiji gde je razgledao biste romanskih imperatora...

Accident

 

It was a hot summer evening when Ben was going home from hard work in ice-cream factory. He was crossing the street but didn't pay attention to traffic lights, so he got hit by big mercedes truck. He was lying on the street with his legs and arms broken, and with brain concussion. People have gathered around him, watching him frightened, the traffic in that street stopped, and one man called ambulance. They quickly came and took Ben to hospital. Doctors helped him, gave him strong cures for pain, and started curing his wounds. After they have done what they could, they leaved him alone in the room. Ben was thinking some time and then he fall asleep. In the morning they brought him breakfast, and doctors visited him to see how is he going on. They predicted quick recovery. They said to him that he will have to stay in the hospital at least a month. Ben was grateful for that and when doctors leaved he took some novel to read so he could pass the time. He read one chapter and put book away, thinking for himself if he could smoke a cigarrette. In that moment, some young beautiful girl walked in his room. She was wearing white coat, had pale skin and deep blue eyes, and she came to him silently. There was something about her that maked Ben horny, but he didn't know what exactly.

"Hi. My name is Miranda. I just started working in this hospital. How are you?"
"I'm good, Miranda. I just have strong pain."
"It will pass, don't worry.", she sat on his bed and touched his leg. Her touch made Ben's dick to grow.
He also noticed some scars on her wrists.
"What kind of scars do you have?", he asked her.
She behaved for some time like she didn't heard his question, she just looked at white sheets, and then she woked up.
"Oh, that. I have attempted suicide some time ago. Luckily, i haven't succeded."
"Why did you try to kill yourself?"
"I don't know. I didn't have some reason, actually. It just happened."
Miranda touched his big cock through the sheets. She massaged it with her delicate fingers.
"Mmm...your cock is so hard...i bet that girls didn't jerked your cock for a long time."
"Yeah...jerk my cock..."
Miranda moved the sheets and took his cock from his pants. She jerked it for some time, and then she swallowed it and began sucking hard. His whole cock was in her mouth.
"You like it when I suck it to the end?"
"Yeah...suck my cock..."
She stripped hers pantaloons and panties and lied on him. She began fucking him. He squeezed her naked tits while she was jumping on his cock. Smell of hospital juices was mixing with smell of sex. She impaled herself on his cock, and bed beneath them was rasping.
They camed together in ecstacy, Ben was filling her pussy with warm cum. Miranda got off of him and started smoking cigarrette. She gave him one cigarrette and he also started smoking.
"I gotta go now. Maybe we will meet again.", she said and leaved room, silently like she came in.
Tommorow Ben was expecting her, but instead Miranda some old woman came in his room. She was giving him breakfast.
"Where is Miranda?", he asked.
Old woman looked at him like he was insane.
"Miranda is dead, young man. She killed herself a week ago. You must have dreamed because of all this narcotics we give you.", she said and leaved room.
Ben was thinking about that while he ate his sandwich. If Miranda is really dead, whom he was talking to and fucked with yesterday? These thoughts were running through his head when he saw Miranda how she stood at the entrance of his room.
"You're..you're a ghost!", he shouted at her.
"Don't shout! Someone can hear you.", she replied while coming near him.
"Why did you lie that you didn't kill yourself?"
"I was afraid that you will be scared. I'm so lonely in this halls. I guess death is not better from life now."
"You didn't have to do that."
"Well, now it's too late."
"Will you come with me when I get better?"
"I can't, I'm chained to this hospital and can't go outside."
She walked to the window and looked at morning sky, filled with red sun and grey clouds.
"Do you like to look at the sky?", she asked him while still looking through the window.
"Yeah, it's nice."
She stayed a while longer and then she walked out of room.
As the days went by, Ben rarely encountered Miranda, and after a month they released him from hospital. He started again with his life, and only in late evening hours he remembered Miranda.

Winter Solstice

 Man with dark hair and green eyes was walking down the street. It was raining and strong wind was blowing, it was late evening, and street lights were iluminating trees scattered across the street. Man was wearing black jacket and pantaloons, and he entered in a bar and closed down the door. He sat by the table and lit his cigarrette. He ordered coffee and soda. Beside him, in bar was sitting some old man and read newspapers. Man begun looking through the window on the street while drinking his coffee and soda. Winter solstice entered early among the streets, and nights were begining very early, by 3 pm. It was so dark that almost nothing could be seen. Some people were walking on the street, carrying with themselves bags and stuff. Then he noticed some young man, he recognized him, it was his old friend. He waved his hand to him and then young man noticed him and entered in bar. He sat before him and they greeted one another.

"Hi, Fred.", man said to him smilling.
"Oh, man, what are you doing here?"
"I came here to drink some coffee. We haven't seen each other long time."
"Yeah, two years almost. What are you doing, are you all right?"
"I'm good, currently working in ice-cream factory. And you?"
"Studying some university and stuff. Hey, look, i gotta go, so if you want to go out with me some day, you have my number, so we can meet, alright?"
"Allright. See ya."
"See ya."
Young man got out of bar and got lost somewhere down the street. Man was still drinking his coffee and smoking cigarrettes. Some pop music was playing on the recorder. When he finished, he paid for coffee and soda and got out of bar. Rain has stopped, and he walked down to the park across the street. Park was surrounded by trees and benches, and in the centre there was fountain and swing. He sat on bench and watched how wind moves trees around him. From the main road he heard sounds of cars and trains, shouting of mens. In park came in some girl, she came out of darkness and begun approaching to the fountain. She drinked some water from the fountain, stood awhile like expecting someone, and then begun approaching him, dressed in teasing clothes. She was an obvious prostitute.
"Hi, sugar. What do you need? Blowjob?"
"I don't need nothing.", he replied, watching her big tits.
She came back and got out of park, like she wasn't in it in the first place. Soon man went to porn cinema that was close to the park. It was surrounded by some abandoned buildings. He went in, bought ticket and sat on seat. Movie was about to begin. On the screen some hot girl was licking balls to some handsome fellow. He begun jerking while watching the film. On the other end of hall there was also some man who jerked. Soon on the sreen appeared someones shadow. It was some girl who entered hall. She sat by the man and begun jerking him off. He squeezed her tits and touched her pussy. When she jerked him off, man left the cinema and begun walking down the street. He stumbled across some theater. There was show at the moment, so he went in and bought ticket. He sat and begun watching. It was a very nighmarish show, which reminded him of his own nightmare. On the stage actors were hanging themselves every five minutes.
At the end of the show, when he was preparing to leave theater, girl actor approached him holding a rope that was used in the show for hangings.
"Hey, I noticed you during the show. You were really carefully watching the show."
"Thank you.", he replied.
"Here, take this, I think it will help you.", she said and gave him the rope. Man thanked her and leaved the theater. He called a taxi and went in the car. Taxi man was some strong guy, with no hair on his head.
"Take me to 23. street."
Taxi went off and man watched the road through the window.
"You know, I don't usually drive homosexuals, but today I'm at good will."
"But I'm not homosexual."
"That's what they all say."
"How you can even work with such harsh criteria?"
"I work alone. I have my own hetero codex."
Man was watching him and asked for himself if this guy is insane. Soon they came to the end of the road, so he paid the guy and got out of taxi on to the street. He stood some time there on the street shrouded in mist and fog. Then he walked across the street and turned to his house, however it was hard for him to find it in all the darkness that surrounded him. On the other end of the street some guy was taking his dog for a walk, wearing glasses.
"I always liked dogs", he thinked for himself. When he went in his house, he didn't realized until now that he was holding with himself that rope from the show that girl actor gave him. He stood on chair, embraced rope around his neck, and hanged himself.

Haunted House

 He came to village for a couple of days to rest himself. One house was looking interesting to him and he decided to rent it. People around the village were saying that the house was haunted, because some woman who lived there hanged herself. She was named Anne Sheridan, they said. He didn't mind it so he rented the house. It was big and dusty, with filth covering tables and chairs. Obviously no one entered the house for a long time, probably from fear of ghosts. On the table in the dining room there was picture of Anne Sheridan. She appeared handsome, but somehow strange. Nevertheless he pulled out his stuff, and cleaned the house a bit, and then he walked out to walk a little. Village was a good place for vacation. A lot of people were walking and swimming in nearby river. People were going to parties and enjoyed themselves. A single man could spend great time there, and in the air sense of peace could be smelled. He was walking through the street sellers. One girl attracked his attention. She was selling some necklases and rings, and she looked very much like Anne Sheridan, she was just younger than her. She had deep black eyes, long black hair, and was little pale in the face. She wore black dress. He approached her and started talking.

"Good day.", he said to her.
"Good day. Do you like my necklases?"
"Yes, they are pretty. Are you from around here? What is your name?"
"My name is Julia Sheridan."
"Sheridan? Are you in relationship with deceased Anne Sheridan?"
Girl suddenly felt ashamed while continuing to speak.
"Yes, i am. I am her daughter. My mother was not a good person. She always abused me, and in the end she killed herself. I had to live on my own from that point, and here i am, selling necklases and rings..."
"That is so sad...", man replied.
Some people were walking through between them, so he coudn't see her. When they passed by, the girl was no longer there. He asked some old woman where she went.
"Where did Julia went?"
"What Julia?", said old woman looking him strangely.
"Girl that was selling necklases here. She was right there."
"There is no girl there, young man, Sophia is working there. Oh, here she is."
He saw some old woman approaching. She was rubbing her hands on her dress.
"How can i help you, young man?"
"Where is Julia?"
"There is no Julia, i work here."
He was standing some time there, estranged with mysterious happenings. Old women were watching him curiously, and some of them laughed at him. He leaved that place and started walking by the river. Cold wind was blowing while birds were flying over the river. He walked some time and then he came back to the house. He wanted to know more about Anne Sheridan, so he walked to the nearby house where some old lady was living. Her name was Maria. She made him coffee and they sat in her dining room. The room was full of some strange asian sculptures. He started asking her about Anne Sheridan.
"What do you know about her? Why did she killed herself?"
"Young man, you are asking me some strange things. Anne was married to John Sheridan, worker from village factory. They lived together for about ten years, until she gave him daughter. I don't know what happened, but as soon they got her, Anne was not same old woman. She went completely mad."
"Oh, my god. So she had a daughter?"
"Yes, young man, she had a daughter, and she obviously hated her, because she never let her out of the house. She was living inside like a prisoner. Day after day i heard shouting and screaming from that house, like screaming of cats, it was indescribable. Anne was rarely getting out of the house too, all washed up and crazy."
"And what about John? What happened to him?"
"He was going to work, but he was so sad. They didn't accepted guests, nor they were going to others. They totally confined themselves. And couple of years went by, when Anne hanged herself. She was found two days after, she still hang from the rope in the dining room. John leaved the house after that and became an alcoholic. I still see him in front of the drugstore how he drinks with low-lifes. Poor man."
"And what about their daughter? Did they found her?"
"They never found her."
Shaken by this story, he drinked coffee and thanked to old lady Maria, and he went out. Whole this story was keeping him interested, and he wanted to go all the way to the truth. He came back in house and began searching for answers through the papers that were pilled up in the attic.
He didn't found nothing, so he sat on a chair to rest a little. He got little sleepy when he heard knocking on the door. He jumped and opened the door, but there was nobody in front of the house, just blowing of the wind. He closed the door and turned around when he noticed some passing through the room.
"Who is that?", he asked, but nobody answered him. He didn't know what was going on, but there sure were dark things around. He lied to bed to get some sleep. During sleep he heard some strange noises throughout the house, like some child was weeping, some scratching, banging and walking. He woked up in sweat even more tired than he was before sleep. He looked himself in the mirror and noticed that his beard growed drastically in the past few hours. He washed himself and then got out. He decided to find John Sheridan and ask him some things. All that morbid atmosphere was negatively influencing his psyche. He went to the drugstore where John used to hang out, and in front of it some alcoholics were sitting and drinking beer.
"I'm looking for John Sheridan. Is he with you, guys?"
"What you want John for, huh?", said one alcoholic smilling in his face. Obviously these men were too drunk to engage in meaningful conversation. Just as he began to leave, one man shouted at him.
"I'm John! I'm John!!"
He turned at him and looked at poor man in his late 50's, all dirty and fat. He wore green t-shirt and brown pantaloons. He was totally drunk, and in his left hand he was holding bottle of beer, while with his right hand he was holding on a drugstore wall, so he couldn't fall.
"What you want, little fellow? Sit here so we can talk..."
"I'm interested in your wife, sir. What exactly happened?"
John looked to the ground. Like he was starting to remember things long past, he started talking.
"If only she didn't brought me that damn child! To hell with her!"
"What was wrong with the child?"
"Don't ask, son, you wouldn't believe it. It was a demon child!!!"
John started pissing on the ground, while others alcoholics laughed and rambled some nonsense. He quickly realized that John will not say to him anything reasonable so he went away. While he was approaching house, he thinked about their daughter. Was she born retarded, so Anne hanged herself because of that? But even so, what did happen with the child? It was getting dark when he came to the house. At the entrance some young girl was standing behind street light with her face covered in darkness, and when he noticed her she ran away. He entered the house and turn on the lights. Flies were getting at the light, and he quickly fixed himself some sandwich, and then he lied to bed to sleep. While he was entering sleep, he heard some noises under the bed. Like someone was scratching under the ground to break in. He got himself some shovel, moved the bed and started digging the ground. When he dig enough, he saw some small door below. He opened it and saw horrible monster. It had long hands like some kind of animal, hideous, distorted head and red eyes. But it also had breasts and wore womans dress. So that was daughter of Anne Sheridan!
He moved in side and pointed shovel at monster. Afwul monster got out of the hole below the ground and with its unearthly hands began moving forward to him. He started bashing at it with all his strenght. Monster was shouting with pain, and from its wounds yellow juice was coming out.
"Die, monster, die!"
Monster finally died and he looked at it with horror. Even in its monstrous state somehow it keeped womans character. He was asking himself how this thing could be born at all. Nothing was left to do around here, so he left the house and the village, with promise that he would never again come back.

When he returned to the city he was living in, his stomache began hurting him really bad. It was weird to him that he had stomache problems, because he haven't eat much these days. When he finally got to his apartment on top of 12 floor building, he went to bathroom to take crap. When he looked back in the toilet, he momentarily went mad. In the water there were floating tiny monsters, lot alike Julia Sheridan!
"Oh, no. It can't be. Monster got in myself!", he shouted and jumped out of window of his apartment on to the ground.